पहिलं प्रेम

 *माझं पहिलं प्रेम...*

आज खरेदीसाठी बाजारात गेले होते.

सराफा बाजारातून बाहेर पडले, आणि मी एकटी दिसताच त्याने हाक मारली...

"मयुरी... मयुरी... थांब ना जरा!"

मी तर घाबरूनच गेले.

लग्नाआधीही सगळ्यांसमोर त्याला भेटायला भीती वाटायची. लोक कोणत्या नजरेने बघतील, कोण जाणे! आणि आता तर सासरी...

मी त्याच्याकडे दुर्लक्ष केलं. पण तो पुन्हा माझ्यासमोर येत म्हणाला,

"अगं, थांब तरी जरा!"

मी नजर चुकवत म्हणाले,

"नको बाबा, जाऊ दे मला."

पण तो अगदी पूर्वीसारखाच हट्टी होता. हळूहळू माझ्यासोबतच चालत राहिला.

"एक सांग ना...

इतकी का घाबरतेस माझ्यापासून?" त्याने विचारलं.

"कोण म्हणालं मी घाबरते?" मीही थोडी धीट बनून म्हणाले.

"मग पळतेस का?"

"मी कुठे पळतेय? फक्त तू येण्याआधी सांगत नाहीस ना..." नकळत माझ्या मनातलं बाहेर पडलं.

"म्हणजे काय? मी आधी सांगितलं असतं तर माझ्यासाठी छान नटूनथटून आली असतीस का?" तो मिश्किलपणे म्हणाला.

"तू पण ना..." मी थोडी चिडले आणि पुढे निघाले.

मन मात्र त्याच्याशी बोलत राहावंसं वाटत होतं. पण काहीतरी विचार करत मी चालण्याचा वेग वाढवला.

"वा रे वा! लहानपणी दरवर्षी माझ्यासाठी प्रेमपत्रं लिहायचीस आणि आता अशी पळतेस? आज नाही सोडणार तुला!" तो माझा रस्ता अडवत म्हणाला.

मी कपाळावर हात मारत हसले.

"अरे वेड्या आशिका, ती प्रेमपत्रं नव्हती. शिक्षकांनी लिहायला दिलेले निबंध होते!"

हे ऐकून त्याने रुसल्यासारखं तोंड वळवलं.

"आता जाऊ दे मला..." मी म्हणाले.

आणि दुसऱ्या दिशेने चालू लागले.

आज एकही वाहन दिसत नव्हतं. काहीतरी साधन मिळालं तर बरं. नाहीतर हा मला नक्की पकडणार!

समोरच्या टपरीकडे बोट दाखवत मी त्याला चिडवलं.

"गाडी नाही मिळाली तर तिकडे जाऊन बसते. तिथे चार लोक आहेत. हात जोडून सांगते, तुझ्या त्या तिरक्या हसण्यासह तिकडे येऊ नकोस. मला लाज वाटेल."

तो नाराज होत म्हणाला,

"त्या लोकांची भीती नाही वाटत, पण माझी मात्र वाटते?"

"तुझ्यासोबत राहिले तर ते लोकही मला सोडणार नाहीत."

"ते खरं आहे. कारण आपली जोडीच इतकी खास दिसते!" तो अभिमानाने म्हणाला.

त्याच्या त्या बोलण्यावर मलाही हसू आलं.

"आता तर तुला मिठी मारतोच."

तो हळूहळू माझ्या जवळ आला.

मीही त्याला नाही म्हणू शकले नाही. कारण ओढ माझ्याही मनात होती.

मी हसत म्हणाले,

"तू कधीच सुधारणार नाहीस."

सगळा लोकलाजेचा विचार बाजूला ठेवून मी त्याच्यासोबत काही क्षण रमले.

थोड्या वेळाने मी म्हणाले,

"आता जाऊ दे ना..."

"असं कसं? आठवतंय का? एकदा शाळा सुटल्यावर तुला आणि तुझ्या सगळ्या मैत्रिणींना कसं धावत पळवत ठेवलं होतं?"

तो खळखळून हसत म्हणाला.

मलाही आठवलं आणि मी हसत म्हणाले,

"हो... हो... आठवलं! त्या दिवशी आम्ही कुठे कुठे तोंड लपवत फिरलो होतो. घरी गेल्यावर आईने मला आणि ताईला किती ओरडलं होतं."

"तुझी आई पण ना! जणू मी काही कोरोना व्हायरस होतो. माझ्यासोबत खेळलं म्हणून कुणी आजारी पडणार होतं का?"

तो मस्करीत म्हणाला.

"अरे, आता त्यांच्या वयाचा तरी विचार कर. आणि हो, आता ती माझी आई नाही, सासूबाई आहेत."

"हो का? त्या ना, ज्यांना लोणची-पापड करायला खूप आवडतं?"

असं बोलून तो स्वतःची जीभ चावू लागला.

"तुला कसं माहीत?" मी घाबरत विचारलं.

"आत्ताच तुमच्या घरून आलोय."

"अरे! सासूबाईंबद्दल जरा आदराने बोल."

मी रागाने डोळे वटारले.

"माझ्या भीतीने गच्चीवर फेऱ्या मारत होत्या त्या!" तो शरारती हसत म्हणाला.

"काय? तू खरंच आमच्या घरी गेला होतास? काही केलं तर नाहीस ना?"

मी काळजीने विचारलं.

"नाही गं. फक्त थोडंसं घाबरवून आलो."

तो माझ्याभोवती फिरत म्हणाला.

"बरं, आता मला जाऊ दे..."

मी मनाविरुद्ध म्हणाले.

"मी काय सोडणार? तिकडे बघ, तुझा जानू छत्री घेऊन तुला वाचवायला येतोय. माझा शत्रूच आहे तो. जा त्याच्यासोबत. नाहीतर टपरीवाले बघतच आहेत."

त्याच्या आवाजात माझ्याबद्दलची काळजी होती.

इतकं बोलून तो निघू लागला.

मी ओरडून म्हणाले,

"अरे थांब ना! यांना भेटून तरी जा."

तो हसत म्हणाला,

"दिसत नाही का? त्याला माझी किती भीती वाटते. म्हणून तर रेनकोट घालून आलाय! मूड आला की याचा बदला घेईन."

मीही हसत त्याला निरोप दिला.

🌧️ माझं पहिलं प्रेम... माझा मान्सून! 🌧️

ज्याची मी दरवर्षी आतुरतेने वाट पाहत असते...

✍️ अनामिका...??